Deelnemer: Iris Duvekot

Iris Duvekot studeerde psychologie, en volgde daarna haar passie: fotografie. Ze is een veelgevraagd (documentaire) fotograaf met een eigen stijl die ze omschrijft als: "My aim in documentary photography is not only to describe but to make us feel. I want to bring people into a moment in one place with that person and experience it intuitively. Interaction and connection, creativity and places are key to creating authentic, but aesthetic, images."

We vroegen Iris mee op de expeditie naar Albanië. Haar oog voor de menselijke kant, zonder de omgeving uit het oog te verliezen maakt haar tot iemand die op een perfecte manier kan meegaan in het groepsproces en tegelijkertijd prachtige beelden kan schieten.

Iris deelt haar ervaringen en inzichten vanuit de 6 daagse reis in de Albanese Alpen.

iris.jpg
Niet meer mijn horloge, maar m’n lichaam en de omgeving gaven de tijd aan


Als ik een foto zou maken van een moment op de reis, dan zou het de sterrenlucht zijn.  die we boven ons zagen op de tweede nacht tijdens het kamperen in de bergen.  Het was zo donker daar, alles om ons heen zwart. De hele hemel boven ons stond vol met sterren.  Dat was een magisch moment.

 Toen ik begon aan de reis had ik wel een beetje verwacht dat ik zou doen wat me normaal gesproken makkelijk afgaat: contact maken, praten.

Aangekomen in Albanië merkte ik pas dat ik eigenlijk vooral behoefte had aan rust en stilte. Pas toen besefte ik dat ik de weken en maanden ervoor toch wel erg hard had gewerkt.  Het mooie van de opzet van de reis was dat ik dat ook gewoon kwijt kon in de groep. De mogelijkheid mijn eigen ruimte in te nemen, te luisteren en te kunnen doen wat goed voelde. Samen met twee andere vrouwen bijvoorbeeld, die ook die stilte graag opzochten, liepen we soms gewoon lekker in stilte achter de groep de eerste dagen.

Een van de deelnemers was fysiotherapeut en zij vertelde me dat ze dagelijks veel aan het praten was met haar cliënten. Ook zij merkte dat het zo fijn was haar benen het werk te laten doen, stil te zijn, en zo te merken dat je hoofd licht en leeg wordt als je omringd bent door die supermooie natuur.

Het feit dat we onze horloges moesten inleveren hielp mij bij dat loskomen van het dagelijks leven. Het wegstappen uit dagelijkse patronen. We verloren het besef van tijd. Voor mij was dat heel prettig omdat op deze manier niet meer mijn horloge maar m’n lichaam en de omgeving de tijd aangaven.

Foto genomen door Iris Duvekot na de zweethutceremonie in de Valbona Vallei

Foto genomen door Iris Duvekot na de zweethutceremonie in de Valbona Vallei

In het dagelijks leven, ik woon in Amsterdam, gebeurt er een hele boel om me heen. Daardoor heb ik niet altijd zicht op wat ik zelf wil. Ik vergeet het soms gewoon een beetje. Of omdat er toch ook mensen zijn die allerlei dingen van me verwachten. Ik zag dat in de groep ook. De eerste dagen sprak iedereen vooral over hun gezin, hun relaties, en pas later kwam echt de focus op zichzelf. Ongemerkt cijferen we onszelf in al die rollen ook wel weg. De ruimte die het format van de reis biedt, zorgt er voor dat je écht kunt ontdekken wat je nodig hebt, en juist niet in die ingesleten patronen stapt. 

Wat er dan omhoog komt, een behoefte aan praten, delen of juist stil zijn, dat kun je vervolgens kwijt in de wilde natuur.

Ja, soms denk ik daar nog steeds aan, en dat is ook wat ik meenam van de reis: gewoon even stilzitten. Soms in de natuur. Soms niet. Maar in ieder geval even zonder contact met anderen weer even die stilte opzoeken, en die stilte meenemen in jezelf naar de drukke stad.

Albanië is echt een machtig land. De week in Albanië was voor mij een goede combinatie tussen met beide benen op de grond staan, maar ook aandacht geven aan m’n gevoel. Dat te kunnen delen in een groep vrouwen, soms in stilte, soms in gesprekken. In een prachtige omgeving. Daar denk ik met een heel warm gevoel aan terug.

jaap duin